Begin april 1945 stond het 3de Amerikaanse leger van Generaal Patton aan de grenzen van Thüringen. In Kahla was het de 89ste Infanterie Divisie die de “REIMAHG” innam en de kampen ontdekte.
7 april 1945
De zwaar zieken vertrokken uit Lager E. In het dorp had de kampleiding boerenkarren opgeëist, waarop men de zwaar zieken gooide. Iedereen die nog enigszins kon gaan, moest te voet achter de karren aan. Met deze groep is men naar Lager 7 in de Leubengrund gegaan. Daar bracht men immers alle zieken van de REIMAHG bijeen.
In Lager 7 was het afgrijselijk! Er lagen daar honderden mensen op de grond over het ganse kamp verspreid, zwaar zieken, stervenden en doden. Er dreef een afschuwelijke stank van ontbinding over het kamp. Velen zijn er gestorven.
11 april 1945
Bij het vallen van de avond, vertrokken de anderen. De SS dreef vervolgens de overgebleven dwangarbeiders in lager E naar de toegangspoort. Met hen is men nog een mars begonnen naar het oosten. Het doel was om uit handen van de Amerikanen te blijven. Deze groep heeft zich echter volledig opgelost. Iedereen, bewakers en dwangarbeiders, zijn er in groepjes vandoor gegaan.
13 en 14 april 1945
De troepen van de 89 ste Infantry Division hebben Kahla bevrijd.
Documenten van het Amerikaans leger vermeldden dat er 2.000 DP’s (Displaced persons) in Kahla waren. Daarvan werden 700 à 800 personen in quarantaine geplaatst in de kampen 4, 5, 6 en 7 voor tyfus en dysenterie. Ondervoeding in verschillende stadia overheerste. Het sterftecijfer was 10 per dag.
Voor de dwangarbeiders die gezond genoeg waren om de terugtocht aan te vatten, begon het Amerikaans leger de terugkeer te regelen.
Jos en Frans maakten ook deel uit van de groep die naar het Oosten gedreven werd. Jos besliste om samen met zijn broer Frans en 2 anderen het bos in te vluchten. Ze hielden zich daar de rest van de nacht schuil. Zodra het veilig leek, trokken ze westwaarts, de bevrijders tegemoet.
EN DAN STOOTTEN ZE OP EEN PATROUILLE AMERIKAANSE SOLDATEN!
Jos zal deze mannen voor de rest van zijn leven niet meer vergeten!
De soldaten vertelden hun dat ze naar het westen moesten gaan. Onderweg moesten ze dan bij bakkers en burgers aankloppen om eten te vragen. Dat hebben ze dan ook zo gedaan. Overnachten deden ze in leegstaande huizen.
Ze stapten 50 km!
Uiteindelijk arriveerden ze in het verzamelcentrum van Erfurt.
Op 12 mei 1945 kwamen ze terug thuis.
Frans is van zijn verblijf in Duitsland niet meer hersteld en is op 3 augustus 1947 overleden aan longtuberculose.
Een reactie achterlaten